Linda's posterous

Er waren eens een jongen en een meisje. Ze ontmoetten elkaar, werden verliefd en trouwden. Ze leefden nog lang en gelukkig.

Er waren eens een jongen en een meisje. De jongen woonde in het ene land en het meisje in het andere land. Ze ontmoetten elkaar en werden verliefd. Het meisje besloot het land waarin ze opgegroeid was te verlaten om bij de jongen te gaan wonen. Ze trouwden. En hoewel het meisje zich altijd een outsider heeft gevoeld en zij bleef verlangen naar haar eigen land dat ze eens in de twee jaar bezocht, leefden ze nog lang en gelukkig.

Er waren eens een jongen en een meisje. De jongen woonde in Israel en het meisje in Palestina. Ze ontmoetten elkaar en werden verliefd. Ze durfden hun Liefde niet openlijk te uiten. De oom van de jongen was in het verleden gedood door een Palestijn en de opa van het meisje door een Israeli. De familie van beide jonge mensen zouden het niet eens zijn met hun verbond. Verdrietig en met pijn in het hart besloten de twee dat hun Liefde geen toekomst had. Ze trouwden; maar niet met elkaar.

Tot in de lengte van dagen hebben ze aan elkaar gedacht en de Liefde voor elkaar gevoeld.

Heb jij uit loyaliteit wel eens anders gekozen dan je had gewild?

Trots op 12-jarige zoon. Hij moest een hangplek ontwerpen en er een gedicht bij maken. Door de regels heen lees ik zijn ambitie en verlangen. Hij komt er wel.

gedicht hangplek

twee mensen

op m’n stoel

mijn grote,mooie stoel

groen, blauw alle kleuren zie je wel

twee mensen

op mijn stoel

met een mandje

dat zal vast een picknick zijn.

(Robbert Loos, 14 april 2012)

"De aarde biedt voldoende om ieders behoefte te bevredigen maar niet ieders hebzucht"

~ M. Gandhi ~ 

Een naar gevoel ging door mij heen toen ik las dat Facebook Instagram had overgekocht voor 1 miljard euro. 1 MIILJARD! 
Ik wil het best begrijpen. Ik ben zeker voor ontwikkeling en groei. En ik zie het niet. Echt niet. 

Wat ik wel zie? Ik zie tentenkampen met hongerige, opeengepakte mensen. Ik zie een baby of peuter met grote donkere ogen hangend aan een slappe borst van een te magere vrouw.
Op mijn netvlies verschijnt het beeld van zeer jonge kinderen op een vuilnisbelt die batterijen stuk moeten slaan.
Ik krijg het beeld van mensen met grote kannen op hun hoofd die uren, soms dagen moeten lopen voor drinkwater. Ik zie mensen die gaan sterven aan diarree omdat het water wat ze drinken niet zuiver is.

Ik zie dat daar de 1 miljard werkelijk een heel groot verschil zou kunnen maken. 1 miljard! 1000 miljoen! 1.000.000.000 euro. 

Ik zie, ik zie wat ook de mensen van Facebook en Instagram kunnen zien.

Linda.

Al een aantal jaren verzamelt Henk-Jan Winkeldermaat (op twitter: @punkmedia) mooie momenten van twitteraars. Deze zet hij in de laatste dagen van het oude jaar op internet. Op twitter kun je deze terugvinden onder #mooimoment.

Dit jaar werd ik ook gevraagd om mijn #mooimoment in te sturen. Hieronder kun je lezen wat het is geworden.

Foto: Bertil van Beek

voor Rodi Media

Mijn momenten van 2011 hebben te maken met 1 thema:  loslaten.

Als eerste onze oudste zoon die naar het voortgezet onderwijs ging. Hij heeft nu een nieuwe eigen wereld waarin ik de personen slechts ‘ken’ van naam. Mail zit achter een wachtwoord en 10 minuten in het kwartaal worden wij bijgepraat over zijn prestaties op school. Daar heb ik het mee te doen. Ik zie en merk aan alles dat hij gelukkig is. Ik geniet van zijn groei en van het loslaten. Loslaten heeft vooral te maken met vertrouwen en de diepe, onbeschrijfbare Liefde die ik voor hem voel.

Een ander moment waarbij loslaten een thema was, was het overlijden van mijn oma. De verschuiving in ons familiesysteem was met haar wegvallen goed te voelen. Ineens besefte ik dat ik nog meer op haar lijk dan dat ik dacht. Ik ben vastbesloten al het goede van haar door te geven. De persoonlijke aandacht die zij voor iedereen had, haar verbindend vermogen, de onvoorwaardelijke Liefde die zij voor iedereen, ook buiten de familie voelde. Ik glimlach als ik aan haar denk. Wetend dat ik zo rijk ben met wat zij mij gegeven heeft. Tegelijk borrelen de tranen op in mijn ogen omdat ik haar zo mis.

2012 Wordt een jaar van vastpakken. Kansen grijpen, groeien door te stretchen. Ik wil  ’Liever een Compliment’ uitbouwen omdat dit project een uiting is van wat ik in de wereld bij wil dragen.

Ik hoop in januari een uitgever voor mijn boek over complimenten te vinden. Het complimentenspel dat @bartboft en ik hebben gemaakt komt inde winkel. Ook staan de eerste workshops en lezingen voor in januari in de agenda.

Vannacht proost ik op het leven! En alles wat het biedt. 

Heel 2012 vier ik het leven!

Kerstkaarten. Een bijzonder fenomeen. Op een kerstkaart staat op zijn minst iets van ‘Prettige Kerstdagen en een Gelukkig Nieuwjaar’ zo nu en dan aangevuld met een persoonlijke wens. We wensen elkaar alle goeds voor het komend jaar. De wensen komen in de meeste gevallen ergens in de huiskamer te hangen of op een kast te staan om na een week of wat weggegooid of opgeborgen te worden. Van een aantal mensen van wie je een kaart hebt ontvangen, hoor of zie je de rest van het jaar niets meer.

Op Twitter en Facebook komen met grote regelmaat verdeelde meningen over het versturen van kerstkaarten voorbij. De een vind dat, zo vlak voor het nieuwe jaar, het de ideale tijd is om je wensen te versturen. Een ander roept over hypocrisie. Ook wordt er gerept over de hartverwarmende aandacht die past rond de Kersttijd. Een ieder heeft zijn eigen waarheid. Er is geen goed of fout.

Een aantal weken geleden is mijn oma overleden. 

Waar mijn oma in uitblonk, was dat zij iedereen zich bijzonder kon laten voelen. Speciale persoonlijke aandacht voor een ieder die ze kende. Niet alleen met Kerst maar het hele jaar door.

Als ik bij haar kwam, had oma speciaal voor mij een krentenbrood gebakken. Terwijl ik het met roomboter besmeerde warme sneetje met knapperig korstje oppeuzelde, zat ze bij mij aan tafel en spraken we over hoe het ging. Met haar, met mij. We namen alle tijd en waren werkelijk in contact met elkaar. Oma gaf mij altijd het gevoel dat ze het meest van mij hield. En tegelijkertijd wist ik dat ieder kleinkind dat dacht. Op haar begrafenis hebben wij, neven en nichten onder elkaar, daar nog lachend over gesproken.

Mijn oma is een voorbeeld voor mij.  Haar overlijden doet me stilstaan bij hoe zij in het leven stond. Het  maakt me nog bewuster van het feit dat in contact zijn met iemand voor mij oprechte aandacht en interesse betekent. De tijd voor elkaar nemen. Elkaar écht willen leren kennen.  De ander met heel mijn hart het beste gunnen. Daarbij realiserend dat diegene zelf bepaalt wat het beste voor hem of haar is.

In de loop van 2011 kreeg ik ook een aantal kaarten van mensen. Kaarten met een persoonlijke wens, compliment of bedankje. Het onverwachte, het oprecht gemeende, de aandacht met welke de kaarten geschreven zijn. De aandacht die ik nam om ze te lezen. Een wenskaart midden in het jaar vind ik nóg leuker dan een kerstkaart.

Dit jaar ga ik mensen op een onverwacht ogenblik een kaartje sturen. Met mijn oprechte aandacht. Met mijn persoonlijke wens of uiting van dankbaarheid. Vanuit mijn hart. Want dat is hoe het voor mij het beste werkt.

'Ik moet mijn NS-ticket nog uitprinten’ was het eerste dat me te binnen schoot toen ik wakker werd. Ik had een afspraak bij Utrecht CS dus met de trein gaan lag wel zo voor de hand. Snel schoot ik in mijn kleren en slingerde de computer aan. Terwijl de e-ticket geprint werd, wierp ik een vluchtige blik op twitter. In mijn directe berichten vond ik uit het niets en volledig onverwacht een heel fijn bericht met een compliment die een lach op mijn gezicht toverde. Ik twitterde terug: “You make my day!” En niet alleen de mijne, zo bleek.

De glimlach hield aan, zelfs toen ik geen parkeerplaats bij station Heerhugowaard kon vinden. Ik prees me gelukkig met zoveel prettige mensen in mijn leven. Terwijl ik daar op het perron verder over nadacht, kwam een man met een grote koffer op wieltjes naast me staan. We keken elkaar aan en er gebeurde iets bijzonders tussen ons.

‘Ga je verhuizen?’, vroeg ik en knikte richting de koffer. Ik begreep zelf niet zo goed waar de vraag vandaan kwam. De man lachte. Hij vertelde dat hij een half uur geleden uit de gevangenis ontslagen was en nu met de trein naar huis ging. Een prachtig gesprek ontstond.

We spraken over vrijheid en zijn motor. We maakte grappen over dat dit toch wel een ideale zomer was geweest om binnen te zitten. Hij liet foto’s van zijn kindje zien en hoopte dat er thuis iemand op hem wachtte. Misschien hadden ze wel een feestje georganiseerd maar het kon ook heel goed zijn dat hij in een leeg huis terecht zou komen. Hij wist het niet.

De trein kwam en we stapten in. Ik ging zitten in de coupe en de man bleef bij de deuren staan. Ik denk dat hij de afgelopen tijd genoeg gezeten had.

Het compliment in mijn inbox, de mooie ontmoeting met deze man die overgelukkig was met zijn herwonnen vrijheid, eigenlijk waren het allemaal cadeautjes. Het maakte me zo blij van binnen. Glimlachend keek ik naar buiten en vroeg me af: Hoe zou het zijn als ik deze man gewoon bedank?

In mijn tas zat een blocnote. Ik schreef in een hoekje van een blaadje: ‘Bedankt voor de fijne ontmoeting. Je bent een mooi mens’ Ik scheurde het af en verzamelde moed om het briefje te geven.

Aangekomen op Amsterdam CS pakte de man zijn grote koffer en stapte uit. Hij stak zijn hand naar me op. Op het allerlaatste moment wenkte ik hem en door een kiertje van de deuren gaf ik hem het briefje. Ik zag door het raam hoe hij het briefje openvouwde. Eerst zag ik verbazing en daarna de glimlach op zijn gezicht. Van oor tot oor, echt, het kan. Langzaam trok de trein op. De man begon te zwaaien totdat hij uit beeld verdween.

Ik hoop dat ik ook heb mogen bijdragen aan zijn dag. En wie weet, heeft hij ook weer positief bijgedragen aan de dag van iemand anders.

Wie weet.

www.lievereencompliment.nl

Vakantietijd, dé tijd om naast vakantie vieren ook eens lekker alle achterstallige klusjes te gaan doen. Zo ook deze vakantie. Op het programma stond onder meer een nieuwe kast in de badkamer.

Blij togen mijn man en ik naar de Ikea en zochten daar een prachtig glanzend witte badkamerkast uit. Samen met diverse onzinnige spullen die we op weg naar de kassa tegenkwamen, laadden we de kast achter in de auto en reden voldaan naar huis. De Ikea is best te doen als je uitgerust bent.

Thuisgekomen boog mijn man zich over de kast terwijl ik mij met 8 Ikea-klerenhangers in mijn hand afvroeg hoe het toch komt dat ik allemaal dingen bij de Ikea koop die ik helemaal niet nodig heb. Ik weet het en toch doe ik het.

Terwijl ik mijn nieuwe prullenbak aanschouwde klonk er van boven een niet nader te noemen kreet gevolgd door ‘Lin, we hebben een BLAUWE kast gekocht!’ ‘Laat de spullen in de doos’, riep ik terwijl ik met grote passen de trap op liep. Ik voorzag een ruilactie en krijg Ikeaspul maar weer terug in de doos als je het er eenmaal uitgehaald hebt. Het mysterie van de blauwe kast was geboren.

Nadat we eerst elkaar de schuld gaven van het eventueel noteren van verkeerde nummers, het kwijtraken van het bonnetje tot het nemen van het verkeerde pakketje uit stelling 61, gingen we als volwassen mensen uitzoeken waar de fout zat.

Een check op www.ikea.nl leverde belangrijke informatie. De nummers die we hadden opgeschreven als behorend bij de witte kast ‘Godmorgon’ klopte. Ook bleek dat de kast helemaal niet in het blauw te verkrijgen viel. Omdat ik er eigenlijk ook wel om kon lachen, zette ik ons avontuur in 140 tekens op Twitter en maakte koffie. Na de koffie zouden we naar de Ikea gaan en we hoopten dat we zonder bonnetje mochten ruilen. Plan B was het ophangen van een blauwe kast omdat de kleur gelukkigerwijs precies het blauw van onze badkamer was.

Totdat iemand mij terugtwitterde: Is het geen beschermfolie?

Voorzichtig haalden we een plank uit de doos. Inderdaad: beschermfolie.

Je begrijpt dat ik deze persoon met Ikea-kennis heel erg dankbaar ben. Stiekem vraag ik me af hoeveel mensen per dag de klantenservice van de Ikea benaderen met blauwe-kast-stress. Want zeg nou zelf: Dit zijn toch gewoon blauwe onderdelen? (zie foto)

30 Juni 2010. De dag dat ik mijn deuren van mijn praktijk voor het laatst sloot. Na 14 jaar gewerkt te hebben als oefentherapeut-Mensendieck wilde ik echte dromen waarmaken. Mijn dromen.

30 Juni 2011. Een jaar lang heb ik als een soort pacmannetje rondgelopen in mijn eigen werkdoolhof op zoek naar de doorgang naar het volgende level. Soms 'at' ik wat health maar nog regelmatiger liep ik vol goede moed tegen deurtjes die geen doorgang bleken te zijn. Vastberaden bleef ik er nog even tegenaan duwen omdat ik er vast van overtuigd was dat ik erdoor kon. Ondertussen schreef ik al mijn geniale plannen en wilde ideeen op papier. Een ding was duidelijk: ik wilde iets doen om de wereld te verbeteren. Iets maken, iets tastbaars. Een basis dat ik uit kan bouwen.

1 Juli 2011. Ik heb de doorgang gevonden! Alle kennis en onderzoeken van het vorige level heb ik bij elkaar gepuzzeld en gevormd tot een project: 'Liever een compliment'

De basis van 'Liever een compliment' bestaat uit een workshop, een werkboekje, een spel voor in de klas en complimentenkaarten om naar elkaar te sturen. Het project zal in eerste instantie gegeven worden aan de bovenbouw van de basisscholen. Het project is erop gericht dat jongenlui zich bewust worden van de keuze die ze ZELF hebben en maken in hoe zij omgaan met elkaar. Ze leren elkaars kwaliteiten herkennen en benoemen in een compliment. Ze ervaren hoe leuk het is om een compliment te geven EN te ontvangen.

De inkt was nog nat toen er een superkans voorbij kwam: De Marie Claire StartersAward. De award houd onder andere een bedrag van 5000,- euro in. Laat ik dat bedrag nou net beraamd hebben om de basis van het project voor elkaar te maken om het project te kunnen starten! Ik heb mijn inzending gedaan en met veel plezier voldaan aan de opdracht om er een filmpje bij te maken.

Het filmpje is te bekijken op youtube

En nu is het duimen-duimen-duimen!

Wij hebben twee eksters in de tuin. Toen we hier net kwamen wonen baalden we als een stekker van deze twee schreeuwlelijken. Hard kwetterend heersten ze over onze grond. Geen lieflijk meesje of andersoortig klein flierefluitertje werd door hen toegelaten op ons erf.

Zwaar jaloers luisterde ik naar verhalen van mensen die dolgelukkig vertelden van het mooie gezang van menig merel waarmee ze die ochtend wakker geworden waren. Ik dacht dan terug aan het kussen dat ik nog maar eens over mijn oren trok zodat ik het gekwetter niet zou horen en ik nog een uurtje door kon slapen. Ik had echt een hekel aan de eksters in onze tuin.

Tot het moment dat iemand zei: “wat bijzonder dat je twee eksters hebt” “Gaan ze echt nooit weg?” Dat veranderde mijn beeld.

“Inderdaad, eigenlijk wel heel bijzonder”, antwoordde ik nadenkend.  “En weet je wat ook zo mooi is….” En voor ik het wist liep ik op te scheppen over ‘onze’ eksters.

Ik vertelde hoe wij in de winter soms de stoelen voor de ramen zetten om op de eerste rij te zitten en te kunnen zien hoe de eksters met onze kat spelen. Zo dagen de ekster onze kat Jimmy uit om in de boom te klimmen. Wat deze sul natuurlijk ook doet. Jimmy laat zich graag uit zijn tent lokken. Als deze bovenmatig grote kat dan hoog genoeg is geklommen en balanceert op een wiebelige tak, gaan de eksters  vlak boven hem zitten. En, geloof het of niet, dan vegen zij met hun snavel sneeuw van de takken dat hij dan allemaal in zijn snoet krijgt.

Al vertellend raakte ik helemaal enthousiast. Ik overdreef niet toen ik zei dat de twee zwart-witte grootheden ook twee waakeksters zijn. Laatst zag ik met eigen ogen hoe zij de kat van de buren uit de tuin jaagden terwijl onze goedzakkige Jimmy er naar zat te kijken. Ook reigers jagen ze weg wat weer heel fijn is voor onze vijvervissen.

Als klap op de vuurpijl en een jaloerse blik veroorzakend, liet ik de foto’s zien van de eksters die iedere dag heerlijk badderen in onze vijver.

Eigenlijk geniet ik iedere dag van deze twee tuineksters. Soms moet je er blijkbaar even op gewezen worden hoe bijzonder sommige dingen en situaties zijn.

Aparte combinatie dat vraagt om een verhaal...